Ιωάννης Παναγιωτόπουλος

Art 's Network  Writers

O Ιωάννης Παναγιωτόπουλος γεννήθηκε στην Σκουτερά Τριχωνίδας και ζει στο Καινούργιο Τριχωνίδας Αιτωλοακαρνανίας. Τόπος καταγωγής του πατέρα του είναι η Καταβόθρα Ευρυτανίας και της μητέρας του το Σούλι. Είναι παντρεμένος με τη Ρομπίνη με την οποία έχουνε πέντε παιδιά, τρία αγόρια και δύο κορίτσια.


Ιωάννης Παναγιωτόπουλος

Εργάζεται ως δικαστικός υπάλληλος στο Δικαστικό Μέγαρο Αγρινίου. Τον ελεύθερο χρόνος του τον αφιερώνει κυρίως στην ποίηση –μελέτη και συγγραφή, παράλληλα, ως μια συνέχεια της δημιουργικής αλληλεπίδρασης με τις σπουδές του στην Ελληνική και Ευρωπαϊκή Λογοτεχνία καθώς και με τις σπουδές του στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών Δημιουργική Γραφή.


Ιωάννης Παναγιωτόπουλος-Ποίησης Νεύμα

– Πότε ξεκίνησες να ασχολείσαι με τη συγγραφή και τι ήταν αυτό που σε παρακίνησε (η πρώτη σου επαφή/το έναυσμα) ?

– Με την συγγραφή ασχολήθηκα πριν από μερικά χρόνια. Αυτό που με παρακίνησε να γράψω ήταν μια ανάγκη να απαθανατίσω στο χρόνο κάποιες συγκινητικές για μένα στιγμές. Στιγμές όχι κατ’ ανάγκη βιωματικές/εμπειρικές, αλλά και στιγμές εντυπωμένες βαθιά στην ψυχή μου «εξ αντανακλάσεως». Υπάρχουν πολλές τέτοιες ξεχωριστές στιγμές αντλημένες μέσα από την ζωντανή διήγηση κάποιας ιστορίας από κάποιο πρόσωπο, ακόμη και από ένα τυχαίο, από ένα ανάγνωσμα, από μια εικόνα, από το διαδίκτυο, κ.α. Από εκείνες τις στιγμές, δηλαδή, που σε συγκινούν και σε κάνουν παιδί· και σαν παιδί, να θέλεις να τις μοιραστείς με τους άλλους. Λες και οι στιγμές αυτές είναι εκείνες που σε βάζουν στο παιχνίδι, και μάλιστα με κείνη την λαχτάρα και αξία που δίνουν τα παιδιά στα παιχνίδια.


Ιωάννης Παναγιωτόπουλος

– Τι σε ενέπνευσε στη συγγραφή του πρώτου σου βιβλίου?

– Η συγγραφή του πρώτου μου βιβλίου, της αποτελούμενης από 31 ποιήματα, ποιητικής συλλογής Ποίησης Νεύμα, αντιστοιχεί με τόσες ξεχωριστές εμπνεύσεις, όσες ακριβώς και τα ποιήματα που την συνθέτουν. Όπως συμβαίνει με το κάθε πεζογράφημα ξεχωριστά (διήγημα, νουβέλα, μυθιστόρημα κ.λπ.) όπου το κάθε έργο βασίζεται σε μία κεντρική ιδέα/έμπνευση, έτσι ακριβώς και το κάθε ποίημα ξεχωριστά διαπνέεται από τη δική του έμπνευση. Τριανταένα ποιήματα, τριανταένα διαφορετικές εμπνεύσεις. Βέβαια, αν ορίζαμε μια συνισταμένη ‘‘έμπνευση’’ ως τομή όλων -και των τριανταένα ποιημάτων- θα λέγαμε ότι αυτή είναι προσανατολισμένη στην ίδια την ποίηση· συνδεδεμένη δε, με τον τίτλο της ποιητικής συλλογής. Οι διαμορφωμένες, στην μακρά διαδρομή της ποίησης, στιχουργικές μορφές της και μια αντιπροσωπευτική, για τις περισσότερες από αυτές, ανάδειξή της, αποτελεί την βασική έμπνευση του έργου. Μια ενστικτώδη ανταπόκριση, δηλαδή, σε κάποιο κάλεσμα της ποίησης… σ’ ένα νεύμα της.


Ιωάννης Παναγιωτόπουλος

-Τι σε ενέπνευσε στη συγγραφή του κάθε βιβλίου σου ξεχωριστά?

– Πίσω από κάθε βιβλίο κρύβεται μια σειρά ερεθισμάτων, προκαλώντας αντίστοιχες συγκινήσεις. Μια σειρά ευαισθησιών δηλαδή, εξελισσόμενων σε ιδέες, οι οποίες μέσα στο κείμενο μετουσιώνονται, αποκτούν διάσταση και γίνονται, αντίστοιχα, ολοκληρωμένες ξεχωριστές οντότητες. Ενδεικτικά, πηγή έμπνευσης του πρώτου ποιήματος (Όλοι μαζί θα πρέπει), της ποιητικής συλλογής Ποίησης Νεύμα, αποτελεί μια φωτογραφία που εικονίζει το ξεβρασμένο στην ακτή, άψυχο κορμάκι του τρίχρονου προσφυγόπουλου από την Συρία, Αϊλάν Κούρντι. Μέσα από αυτή την εικόνα ξεδιπλώνεται η σχετιζόμενη με την επίκαιρη προσφυγική κρίση θεματική του συγκεκριμένου ποιητικού κειμένου.


Ιωάννης Παναγιωτόπουλος

Βιβλία που έχεις γράψει μέχρι σήμερα?

Εκτός από την προαναφερόμενη ποιητική συλλογή (Ποίησης Νεύμα) έχω συνθέσει άλλες δύο ποιητικές συλλογές (Στο κάλεσμα της νύχτας, Αμαδρυάδες), δύο θεατρικά έργα (το ηθογραφικό μονόπρακτο Αχ Παπαδιά! και το μονόπρακτο δράμα Κόκκινο Γράμμα, καθώς και ένα σενάριο κοινωνικο-δραματικής ταινίας (Παρκινγκ), τα οποία υπολογίζω να θέσω σε κυκλοφορία από το επόμενο έτος και μετά, οπότε και θα μπορώ να αναφερθώ σχετικά για το καθένα από αυτά.


Ιωάννης Παναγιωτόπουλος

– Θα πρότεινες την προσπάθεια συγγραφής σε νέους?

– Νομίζω πως μια τέτοια πρόταση/παρότρυνση περιττεύει. Στους νέους μάλιστα, μια τέτοια προσπάθεια μοιάζει περισσότερο με απόπειρα επιβολής. Πιστεύω ότι μια τέτοια φωνή υπάρχει και λειτουργεί σαν καμπανάκι υπενθύμισης για τον καθένα, απλώς σε μερικούς ακούγεται αργότερα απ’ ότι σε κάποιους άλλους. Είναι προτιμότερο, και δημιουργικά ωφελιμότερο για τους νέους, να βρουν αυτο-αποκαλυπτικά το δρόμο της συγγραφής. Η κοινωνία, η επιλογή του τρόπου ζωής, οι προτεραιότητες, οι πεποιθήσεις και τα πιστεύω του καθενός, θα του δώσουν τα κατάλληλα ερεθίσματα και εφόδια για ένα τέτοιο εγχείρημα όπως η συγγραφή. Εύκολα δηλαδή, μπορεί κάποιος, από πολύ νωρίς, να εντοπίσει τη ροπή του προς την συγγραφή και να την αξιοποιήσει ο ίδιος δημιουργικά και χαρισματικά.


Ιωάννης Παναγιωτόπουλος

Πως βλέπει τη σημερινή εποχή ένας συγγραφέας και τι προσπαθεί να αλλάξει απ αυτήν, με τη στάση του και το έργο του?

Πιστεύω ότι κάθε συγγραφέας έχει την δική του ξεχωριστή άποψη για την εποχή του και προσπαθεί, με τη στάση και το έργο του, να αλλάξει όχι μόνο αυτό το εμφανές και παραδεκτό -από την πλειονότητα των ανθρώπων- ως επικίνδυνο, σκάρτο και επιβλαβές, αλλά και αυτό το κρυμμένο που υποσκάπτει θεμελιώδεις αξίες και αρχές. Στην σύγχρονη εποχή, ο κάθε συγγραφέας έρχεται αντιμέτωπος με τις σύγχρονες προκλήσεις, ιδωμένες μέσα από το δικό του πρίσμα, διαθλαστικά στο πολυπολιτισμικό κάτοπτρο της παγκοσμιοποίησης. Η αναποτελεσματικότητα στην επίλυση ακανθωδών προβλημάτων της εποχής, όπως το περιβαλλοντολογικό, οι πολεμικές συρράξεις και το προσφυγικό κατά συνέπεια, ο ρατσισμός, οι κοινωνικές ανισότητες, ο μόνιμος φόβος και η διαρκής ανησυχία που επιφέρουν, είναι μείζονος σημασίας προκλήσεις για έναν συγγραφέα. Ο συγγραφέας, μέσα από το έργο του, υπόσχεται αλλά και δίνει προοπτική στην πνοή που χρειάζεται ο άνθρωπος για να μπορεί ν’ ανασαίνει στον αέρα του συγκυριακού του γίγνεσθαι. Μια σύγχρονη, δηλαδή, προοπτική διεκδίκησης και δικαίωσης που οι νέοι συγγραφείς μπορούν και οφείλουν, θα τολμούσα να πω, να την διατηρούν διαρκώς αναζωογονημένη.


Ιωάννης Παναγιωτόπουλος

– Πόσο βοηθάει η συγγραφή στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της καθημερινότητας και γιατί?

– Έχω την εντύπωση πως όσο περισσότερο χρόνο αφιερώνει κάποιος στη συγγραφή, τόσο και πιο πολύ διευκολύνεται στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της καθημερινότητας. Στη σύνταξη, διαμόρφωση και ολοκλήρωση ενός κειμένου, ανεξάρτητα από το είδος –λογοτεχνία, τέχνη, επιστήμη κ.ά- που αυτό εκπροσωπεί, ο συγγραφέας μαθαίνει να διαχειρίζεται τα προβλήματα της καθημερινότητας μέσα από την ανάγκη εντοπισμού και διάκρισης της φύσης μιας κατάστασης που την καθιστά πρόβλημα. Έτσι, αλλά και μέσα από την διαδικασία περισυλλογής και στοχαστικής επεξεργασίας των πληροφοριακών του στοιχείων, γίνεται γνώστης αλλά και διαχειριστής των καταστάσεων που εκκινούν και δημιουργούν τα προβλήματα. Επίσης, μαζί με τον τρόπο σκέψης, εμπλουτίζει τις γλωσσικές του δεξιότητες, με την κατάλληλη αξιοποίηση των οποίων, μπορεί, εντός του κειμένου, να συγκροτήσει τον δικό του, παράλληλο με αυτόν που ζούμε, κόσμο.


Ιωάννης Παναγιωτόπουλος

ABOUT SIN?

Εκείνο για το οποίο έχω μετανιώσει και θεωρώ ότι θα πρέπει να απαλλαγώ, είναι εκείνη η διάθεση αυτοαναφορικότητας που σε στοιχειώνει. Πιστεύω ότι ο αληθινός κόσμος μάς αποκαλύπτεται ατενίζοντάς τον με την άνευ σκοπιμότητα παιδική ματιά. Αγναντεύοντας με ψυχική ευαισθησία καταφέρνεις να συγκινηθείς και να συγκινήσεις. Εντέλει, να συνειδητοποιήσεις ότι το καλό βιβλίο δεν γράφεται με την γνώση αλλά με την ψυχή και πως γίνεται ακόμη καλύτερο μέσω της συνειδητής πρόθεσης ανωνυμίας τού δημιουργού του.



ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΤΟΝ ΙΩΑΝΝΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ, ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ ΣΤΟ ART ‘S NETWORK ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΜΟΙΡΑΣΤΗΚΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ. ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΜΠΝΕΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΑ ΔΡΩΜΕΝΑ ΚΑΙ ΝΑ ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΥΠΕΡΟΧΑ ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΕΣ ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΟΥ ΔΟΥΛΕΙΕΣ.. ΤΕΛΟΣ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΚΑΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ.

ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΑΡΘΡΑ ΓΙΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΣΤΟ SITE ΜΑΣ, ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ART’S NETWORK.

Leave a reply